Title: รักน้อยๆแต่รักนานๆ ตอน ง้อ
Author: S K - S a K U
Couple: Yunho x Junsu [HoSoo] & Soulmate ft.Changmin
Rating: G
Genre : อิงวง,POV [ครึ่งแรกของน้องจุนซู]
Summary : เมื่อพี่ยุนโฮทำให้น้องจุนซูงอน
Author ’s note : เป็นภาคต่อของเรื่องแรกค่ะ จบในตอน ไม่ต้องอ่านตอนก่อนหน้าหรือตอนต่อก็เข้าใจค่ะ

 

 

 


สวัสดีครับ กับมาพบกับผม คิม จุนซู หนุ่มน้อยสุดน่ารักแห่งวงทงบังชินกิกันอีกแล้ว วันนี้ผมมีเรื่องดีๆจะบอกกับทุกๆคนด้วยละ
 


“พรุ่งนี้ทงบังชินกิจะได้วันหยุดหนึ่งวัน  วิเศษไปเลยใช่ไหมครับ” 


นานทีปีหนพวกเราถึงจะมีวันหยุดกันซะที เชื่อไหมว่าบางเดือนพวกเราก็ต้องทำงานจนไม่มีเวลาพักเลยละ T-T


ผมอยากชวนพี่ยุนโฮไปเที่ยวสวนสนุกดรีมแลนด์ที่เพิ่งเปิดใหม่จัง เมื่อวานเห็นในหนังสือแล้วมันน่าไปมากๆเลยอะ แต่คงเป็นไปไม่ได้สินะ เพราะขืนเราสองคนออกไปด้วยกันคงสะดุดตาน่าดู ชีวิตคนน่ารักอย่างผมมันช่างน่าสงสารจริงๆ ว่าไหมครับ แต่ไม่เป็นไรฮะ แค่ได้นอนเล่นอยู่ที่ห้องกับพี่ยุนสบายๆก็ดีแล้วละ เป็นแฟนคนดังมันก็ต้องทำใจอะนะ [ผมหมายถึงผมนะที่ดัง ไม่ใช่พี่ยุน หุ หุ]


ว่าแต่พี่ยุนไปไหนน้า~ นี่ก็เลิกถ่ายแบบกันตั้งนานแล้วนี่นา
พี่แจจุงกับยูชอนก็หนีไปเดทกันถึงไหนต่อไหนแล้ว
ส่วนชางมินก็หาเพื่อนที่มหาวิทยาลัย


ตอนนี้ก็เหลือผมแต่ผมที่ต้องมานั่งรอพี่ยุนเนี่ย งอนแล้วนะ ไอ้พี่หมีบ้า ปล่อยให้คนน่ารักรอแบบนี้ได้ไง


ผมเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อตามหาคนที่รอ แต่กลับได้ยินเสียงผู้หญิงดังออกมา ซึ่งฟังแล้วไม่น่าจะใช่เสียงสตาฟซะด้วย


“ขอบคุณมากนะครับ เซฮี”


“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้ แล้วก็อันนี้นะคะ ชั้นพยายามเลือกแล้วไม่รู้จะถูกใจหรือเปล่า?”


“ระดับเซฮีเลือกแล้ว ผมต้องขอบคุณอีกครั้งถึงจะถูก”


“แหม~ยังไงก็ให้เที่ยวให้สนุกนะคะ”


นั่นมันเสียงพี่ยุนกับนางแบบสาวสุดสวยคนหนึ่งนี่นา แล้วเค้าคุยอะไรกัน ผมพยายามแอบลอบมองผ่านบานประตูที่แง้มอยู่ ก็เห็นพี่ยุนคุยกับแม่สาวนางนั้นอย่างมีความสุข แถมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับของที่เธอส่งให้ซะด้วย นี่ผมกำลังถูกนอกใจใช่ไหมครับ =[]=
นั่นสินะยังไงถึงผมจะทำยังไง ก็ไม่มีทางสู้ผู้หญิงน่ารักๆได้หรอก


.
.

 

ภายในห้องนอนของเหล่าสมาชิกทงบังชินกิ คนตัวเล็กซุกตัวนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาตั้งแต่กลับมาถึงห้อง

 

 

“จุนซูครับ จุนซู” เสียงทุ้มต่ำของคนตัวสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยเรียกร่างเล็ก

 

 

“...”

 

 

“ไม่สบายเหรอ?” ร่างสูงถามด้วยความเป็นห่วงก่อนที่จะนั่งลงข้างเตียง มือหนาควานไปใต้ผ้าห่มสัมผัสผิวกายเนียน เพื่อดูว่าคนตัวเล็กตัวร้อนหรือเปล่า

 

 

ความจริงยุนโฮเองก็รู้สึกว่าจุนซูแปลกๆตั้งแต่ตอนนั่งรถกลับมาด้วยกันแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสถามเพราะติดคุยเรื่องงานกับผู้จัดการอยู่

 

 

ร่างสูงดึงผ้าห่มผืนหน้าออก แต่คนตัวเล็กกลับซุกใบหน้ากลมลงกับหมอนสีขาว และไม่คิดจะหันขึ้นมามองสบตา

 

 

“จุนซู เป็นอะไรก็บอกพี่สิครับ?”

 

 

“เปล่า..” ตอบสั้นๆ แต่น้ำเสียงแหลมเล็กแฝงนั้นไปด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป ไม่สดใสอย่างที่เคย

 

 

“ถ้าจุนซูไม่บอก แล้วพี่จะรู้ไหมครับว่าจุนซูเป็นอะไร หืม?” เจ้าของเสียงทุ้มต่ำพยายามซักไซ้ให้คนตัวเล็กยอมเปิดปากพูดความในใจ

 

 

“พี่เคยสนใจผมด้วยเหรอ?”

 

 

“ทำไมจุนซูพูดแบบนี้ละ ไม่น่ารักเลยนะ” จริงอยู่ที่เขาอาจจะทำแต่งาน และไม่ค่อยมีเวลาดูแลจุนซู แต่จุนซูเองก็เข้าใจและยอมรับเรื่องนี้นี่นา แล้วทำไมวันนี้ถึงพูดแบบนี้ออกมา มันต้องมีอะไรแน่ๆ

 

 

“นั่นสินะ ผมมันไม่น่ารัก.. แล้วพี่ยุนจะมายุ่งกับผมทำไมละ”

 

 

“จุนซูมีเหตุผลหน่อยสิ”

 

 

“...”ร่างเล็กไม่พูดอะไรต่อ ใบหน้ากลมเนียนนั้นยังคงซุกลงหมอนใบเดิม

 

 

คนตัวสูงออกแรงพลิกตัวให้คนที่นอนอยู่หันมาสบตา แต่ใบหน้าหวานกลับเบือนหนี

 

ยุนโฮก้มลงประกบริมฝีปากหยักของตนที่กลีบปากแดง ลิ้นอุ่นชื้นพยายามดันให้กลีบปากหนาเผยอออกก่อนจะรุกล้ำเข้าไปกวาดชิมรสหวานภายใน สัมผัสที่เร่งเร้าโหยหาทำให้จุนซูเคลิ้มตามและตอบสนองไปด้วยความเคยชิน

แต่ก่อนที่คนที่นอนอยู่จะขาดอากาศหายใจเสียก่อน ริมฝีปากหยักก็ค่อยๆถอนออกอย่างรู้หน้าที่

 

 

“...” กลีบปากแดงเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ดวงตากลมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ก่อนที่หยาดน้ำใสจะไหลรินออกมาจากขอบตาบาง

 

 

“จุนซูร้องไห้ทำไม?” มือหนาโอบแก้มเนียนพลางใช้นิ้วเกลี่ยหยดน้ำใสออกจากดวงตาของคนตัวเล็กอย่างเบามือ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้มบ่งบอกชัดว่ารู้สึกเสียใจมากเพียงใดที่ทำให้บุคคลผู้เป็นที่รักต้องเสียน้ำตา ทั้งที่ตนนั้นไม่รู้เหตุผลด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร

 

 

“ก็พี่ยุน..ฮือ..พี่ยุนไม่รักผมแล้วนี่นา” เสียงเล็กตอบทั้งที่ยังสะอื้นไห้  แต่เจ้าของใบหน้าคมก็พอจะจับใจความได้ว่าเจ้าตัวเล็กน้อยใจที่เขาไม่รัก

 

 

“ทำไมจุนซูถึงคิดว่าพี่ไม่รักจุนซูแล้วล่ะ” แต่ยุนโฮไม่เข้าใจสิ่งที่จุนซูพูดเท่าไรนัก จริงอยู่ที่เขาอาจจะแสดงออกว่ารักจุนซูน้อยกว่าที่แจจุงแสดงออกว่ารักยูชอน แต่จุนซูก็ไม่ใช่คนที่น้อยใจอะไรกับเรื่องแค่นี้นี่นา ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

 

 

“ก็วันนี้ผมเห็นพี่ยุนคุยกับเซฮี ว่าจะไปเที่ยวด้วยกัน...” เสียงเล็กตอบเบาๆ ใบหน้าหวานงอง้ำบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังเสียใจและน้อยใจอย่างมาก

 

ทีแท้เจ้าตัวเล็กก็เข้าใจเขาผิดนี่เอง

 

 

“จุนซูฟังพี่นะครับ...พี่ฝากเซฮีเค้าซื้อตั๋วสวนสนุกให้ต่างหาก” ยุนโฮพยายามพูดบอกคนรัก

 

 

“ผมไม่เชื่อหรอก แล้วถุงใบนั้นละ” เจ้าลูกชิ้นพูดอย่างไม่ไว้ใจ มันก็น่าอยู่หรอก เจอแบบนี้เข้าไปใครจะไปยอมเชื่อง่ายๆกันละ

 

 

“จุนซูอยากรู้ไหมล่ะ..ว่ามันคืออะไร” เขากล่าวพร้อมคลี่ยิ้มมุมปาก ก่อนลุกจากเตียงเดินไปหยิบถุงสีขาวที่ได้รับมาจากสาวคนนั้นส่งให้คนตัวเล็ก

 

 

“ให้ผมดูจริงๆอะ”

 

 

“อือ”

 

 

เมื่อเห็นว่าคนตัวโตพยักหน้าตกลง จุนซูจึงค่อยๆควานเข้าไปหยิบของที่อยู่ภายออกมา และก็พบว่ามันคือเสื้อขนแขนยาวสีชมพูอ่อน กับกระโปรงผ้านิ่มประดับด้วยลูกไม้สีขาว

 

 

“นี่มันชุดผู้หญิงนี่?” จุนซูเบิกตากว้างด้วยความสงสัย ทำไมเซฮีถึงให้ชุดผู้หญิงให้พี่ยุน

 

 

“พรุ่งนี้ใส่ชุดนี้ไปเที่ยวกับพี่ที่ดรีมแลนด์นะ”

 

 

“ไม่เอา”

 

 

“พี่อุตส่าห์ขอร้องเซฮีให้ช่วยเลือก บอกว่าจะให้กับคนสำคัญ ถ้าจุนซูไม่ใส่พี่งอนจริงๆด้วย ตั๋วก็ซื้อมาแล้ว” ยุนโฮพูดพลางชูตั๋วสวนสนุกสองใบที่อยู่ในมือให้คนตัวเล็กดู

 

 

“มันน่าอายจะตาย ผมเป็นผู้ชายนะ”

 

 

“แต่จุนซูน่ารักที่สุดในสายตาพี่นะ และน่ารักกว่าผู้หญิงทุกคนที่พี่รู้จักด้วย”

 

 

“เอ่อ..”

 

 

“จะได้ไม่มีใครสงสัยด้วยไง นะ นะ” ดวงตาคมส่งสายตาวิงวอนและออดอ้อนตามสไตล์ของตน

 

 

ใบหน้าเนียนที่เคยอมสีชมพูใสเริ่มซับสีเลือดจางๆ ก่อนจะพยักหน้าตกลง “อะ...ก็ได้ฮะ”

 

 

“ไหนๆก็เห็นชุดแล้วแล้ว ลองใส่ให้พี่ดูวันนี้แล้วกัน” ว่าพลางหยิบชุดเจ้าปัญหานั้นขึ้นมา พร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์มองคนตรงหน้า

 

 

“ไม่เอา” จุนซูส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

 

 

“จะยอมใส่เองดีๆหรือให้พี่ช่วยใส่ หืม?”

 

 

“ไม่เอาทั้งสองอย่างแหละ” พูดจบก็ลุกขึ้นจากเตียงวิ่งหนีคนตัวโตก่อนที่จะถูกจับเปลื้องผ้า แน่นอนว่ายุนโฮเองก็ออกแรงวิ่งไล่ตามไม่ลดละ ทั้งคู่เล่นวิ่งไล่จับกันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายร่างเล็กก็สะดุดเท้าตัวเองล้มลงกับพื้น…

 

 

“โอ้ย~เจ็บจัง” จุนซูพูดพลางใช้มือทั้งสองกุมที่ข้อเท้าของตน

 

 

“ไหนพี่ดูซิ เจ็บมากไหม” ยุนโฮเห็นดังนั้นจึงวางชุดลงแล้วรีบวิ่งมาดูอาการของคนรัก

 

 

“ฮะ เจ็บตรงนี้อะ” ว่าพลางชี้นิ้วไปที่ข้อเท้าของตน

 

 

“ยื่นขามา พี่จะนวดให้นะ” มือหนาจับที่ข้อเท้าเล็ก ออกแรงบีบนวดเบาๆเพื่อคลายความเจ็บปวดให้คนตัวเล็ก จุนซูแอบลอบยิ้มอย่างมีชัยเมื่อคิดว่าตนหลอกคนตัวสูงสำเร็จ แต่วินาทีนั้นยุนโฮที่เงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะถามอาการเห็นเข้าพอดี

 

 

“นี่หลอกกันใช่ไหม ไอ้ตัวเล็ก” ยุนโฮบิดเข้าที่แก้มใสทั้งสองอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนออกแรงดันคนที่นั่งอยู่ให้นอนราบลงกับพื้น

 

 

“พี่ยุนจะทำอะไรอะ” คนตัวเล็กถามด้วยสีหน้าตื่นตะหนกเมื่อพบว่าตนนั้นถูกจัดให้อยู่ในท่าหมิ่นเหม่ และเสี่ยงต่อการถูกกิน

 

 

“ก็กินลูกชิ้นแทนข้าวเย็นไง” มือหนาไล้ไปตาแก้มเนียนอย่างรักใคร่ก่อนที่จะทาบริมฝีปากหยักลงที่กลีบปากแดงช้าๆ แล้วสัมผัสที่เชื่องช้าอ่อนหวานก็กลายเป็นสัมผัสที่เร่งเร้าเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย…

 

 

.

.

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น..

 

 

“ไม่เอานะพี่แจจุง แง๊~” เสียงหวานแหลมของลูกชิ้นขาวอวบแผดดังลั่นห้องเมื่อถูกพี่ใหญ่ของวงจับนั่งแกมบังคับให้แต่งหน้า


 
“อยู่นิ่งๆสิ เดี๋ยวไม่สวย แต่งสาวทั้งทีไม่แต่งหน้าได้ไง” มือสีขาวใหญ่จับใบหน้ากลมมั่นก่อนจัดการปาดลิปกลอสสีชมพูหวานลงที่ริมฝีปากอิ่ม

 

 

ใช่แล้ว ตอนนี้จุนซูกำลังกลายเป็นตุ๊กตาที่น่ารักแจจุง

 

 

“พี่ยุน ช่วยผมด้วย” ร่างเล็กส่งสายตาออดอ้อนไปยังคนที่ยืนมองอยู่ โดยหวังจะให้คนคนนั้นเข้ามาช่วยห้ามปรามแต่…

 

 

“แต่งให้สวยเลยนะ แจจุง” เสียงทุ้มต่ำกล่าวพลางยกยิ้มอย่างมีความสุข

 

 

“ระดับชั้นซะอย่าง ไม่ต้องห่วง รับประกันว่าสวยกว่านางงามเกาหลีเสียอีก” พี่กล้ามหน้าสวยกล่าวตอบ โดยที่มือสีขาวยังสาละวนกับการแต่งตัวให้จุนซูอย่างสนุกสนาน

 

 

“พี่ยุนใจร้ายง่า~” แสงแหลมเล็กแผดขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ทันไรก็ต้องเงียบลงเมื่อถูกดวงตากลมโตของพี่ใหญ่มองมา จะไม่ให้หยุดได้ไง ขืนยังดื้อดึงต่อไป คงได้โดนแจจุงสับเละคามือก่อนได้ออกไปเดทกับพี่ยุนโฮแน่ๆ ร่างอวบจึงจำใจต้องนั่งนิ่งให้ช่างแต่งหน้าจำเป็นจัดการกับหน้าและผมของตนต่อไปโดยไม่ปริปากบ่น แม้จะไม่เต็มใจเท่าไรก็ตาม

 

 

.
.

 

 

“แม่เจ้า นางงามเกาหลีมาเยือนบ้านเราหรือเนี่ย” เสียงของน้องเล็กที่เพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัยเอ่ยแซวขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาพบจุนซูในชุดกระโปรงสีชมพู พร้อมกิ๊บดอกไม้สีหวานบนเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ดูแล้วมันช่างเหมาะเจาะลงตัวจริงๆ 

 

ใช่..น่ารักที่สุดในโลก 


น่ารักจนคนบางคนที่ยืนอยู่แทบจะเก็บอาการหื่นไว้ไม่ได้เลยทีเดียว

 

 

“เป็นไงฝีมือชั้น” แจจุงหันไปถามเพื่อนด้วยท่าทีแสนจะภูมิใจกับผลงานชิ้นเอกที่บรรจงสร้างมากับมือ

 

 

“ขอบใจมากไอ้แจ เดี๋ยวขากลับชั้นจะแวะชุดแบบนี้มาฝากนะ เผื่อแกอยากให้ยูชอนแต่งบ้าง”

 

 

“เอาสีฟ้านะ มิกกี้ของชั้นเหมาะกับสีนี้ ”

 

 

“โอเคเลย” พูดก่อนจะจูงมือสาวน้อยชุดชมพูแสนน่ารักออกจากห้องไป

 

 

“ผมไม่เอานะพี่ยุน” ร่างบางที่นอนหลับอยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นจากนิทราเลยทีเดียว

 

 

.
.

 

 

Fin

 
 
 

มันเป็น SF รุ่นตามใจคนแต่ง [ประมาณว่ามี’รมณ์ก็จะมาต่อ จึงพยายามเขียนให้จบในตอนค่ะ]

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
นึกภาพในเอ็มวีออกมาเป็นฉาก
คือจุนซู แกแต่งหญิงแล้วสวยมากจริงๆ! 5555555

#4 By winter-moonlight on 2012-06-02 00:36

น่ารักอีกแล้วค่ะ
จุนซู เธอช่างขี้งอนได้น่าง้อมากๆ
อยากเห็นจุนใส่ชุดน่ารักนั้นจัง จิ้นเองไม่ค่อยออก

ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ

#3 By note ja (110.164.111.33) on 2010-01-10 20:49

555+
น่ารักดีอ่ะ
หมีแอบทำเซอร์ไพร์สซะเกือบได้เรื่องไหมล่ะ
อยากเห็ยจุนแต่งหญิงจัง
คงน่ารักอิอิ

อ่อๆ หมีอย่าลืมซื้อชุดมาฝากแจน้า
อยากเห็นปาร์คใส่ กร๊ากกกกก

#2 By Tien in (124.122.244.116) on 2009-12-15 19:02

น่ารักดีอ่ะ เราชอบคู่นี้นะ เป็นกำลังใจให้ สู้สู้

#1 By Mamiew (58.136.28.133) on 2009-10-27 18:40