Title : White Memories - ความทรงจำสีจาง

Author : S K – S a K U

Couple :  Jo Twins – Youngmin x Kwangmin [Boyfriend]

Rating :  PG-13

Genre :  A,U

Status : 3

Summary : “เพราะหัวใจสองดวงนั้นผูกพัน ไม่ว่ายังไงสุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ด้วยกัน”

Author’s note : ตอนที่สามแล้ว อย่าเพิ่งท้อใจที่จะอ่านกันค่ะ ฮา ตอนหน้าจบแล้ว ปั่นกันแบบสุดแรงมาก เพื่อไม่ให้อารมณ์งานเปลี่ยนและถูกทิ้ง ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
 
 
Love in the Ice - Tohoshinki
 
ชื่อเพลงนี้เป็นต้นฉบับของฟิคตอนนี้ค่ะ //ต้นฉบับจะเป็นสี่เรื่องแยก คนละชื่อ และดราม่าหนักกว่านี้(มาก) แต่มีแค่พลอตนะ ฮา~
แปะฉบับดนตรีให้ฟังนะคะ เพราะฉบับร้องมันดึงอารมณ์หนักมากกกกก
 
 
 
 
 
 
 

 

3 คำอธิษฐาน

 

 

 

 

 

หลังจากแยกกับดงฮยอนและฮยอนซองที่โรงพยาบาล ยองมินก็พากวังมินมาหาอะไรกินเพราะตั้งแต่เช้าทุกคนมัวแต่วุ่นวายกับการเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล

 

“นายอยากไปไหนเป็นพิเศษไหม?”  ยองมินเอ่ยถามคนเป็นน้องหลังจากทั้งคู่เดินออกจากร้านอาหาร โชคดีที่ช่วงนี้เป็นเวลาปิดเทอมยองมินจึงมีเวลาไปหากวังมินที่โรงพยาบาลทุกวัน และวันนี้เขาก็มีเวลาทั้งวันให้กับคนตรงหน้า

 

“สวนสนุก..” กวังมินตอบขึ้นมาลอยๆ แต่อีกคนที่ตั้งใจฟังกลับได้ยินชัดเจน

 

ยองมินรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่เด็กชายวัยสิบแปดบอกว่าอยากไปสวนสนุก

 

“หือ?”  

 

“ผมย้ายไปอังกฤษตอนอายุสิบสี่ โดยไม่ได้ภาษา ความทรงจำตอนเด็กก็ไม่มี จะไปไหนมาไหนเองก็ไม่กล้า ตอนนั้นผมเหงาและอยากไปสวนสนุกมาก แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยปากขอให้ป้าพาไป”

 

“นายรู้มั๊ยว่าเราคิดเหมือนกันเลย ตอนย้ายมาที่โซล ชั้นเหงามาก ยิ่งไร้คนข้างกายที่อยู่ด้วยกันมาตลอดชีวิตอย่างนาย มันยิ่งเหงาเป็นทวีคูณ เด็กบ้านนอกเข้ากรุงก็มีแต่สวนสนุกแหละที่คิดว่าจะช่วยได้ แต่ชั้นก็ไม่อยากรบกวนน้าชอนอาที่กำลังวุ่นวายหลายๆอย่างเกี่ยวกับชั้นในตอนนั้น”

 

“เพราะเราเป็นแฝดกันกันสินะ” คนเป็นน้องว่า ถึงจะสงสัยเรื่องที่ตัวเองมีพี่ชายฝาแฝด แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาการที่ยองมินคอยมาดูแล พูดคุยและอยู่กับเขาในตอนนี้มันทำให้กวังมินรู้สึกได้ว่า เขาสองคนมีสายสัมพันธ์กันจริงๆ ไม่ใช่แค่คนที่บังเอิญหน้าตาเหมือนแน่นอน

 

ยองมินยิ้มให้กับคำตอบของอีกฝ่าย แม้กวังมินในตอนนี้จะไม่รู้จักเขา แต่ยองมินรู้สึกได้ว่าคนเป็นน้องยอมรับและให้ความไว้ใจเขาแล้ว

 

“คงอย่างนั้นละมั้ง งั้น~วันนี้เราสองคนอายุสิบสี่แล้วกันนะ” ว่าก่อนจะจูงมือนำแฝดน้องออกไป ปลายทางข้างหน้าคือสวนสนุกที่สองพี่น้องเคยพูดตอนเป็นเด็กว่าสักวันจะมาเที่ยวด้วยกัน

 

“ฮะ” กวังมินขานรับพร้อมทั้งก้าวสองขายาวๆตามคน(ที่บอกว่า)เป็นพี่ไป

 

.

.

 

“ฮ่า ฮ่า โอยไม่ไหวแล้ว ขอพักก่อน” เสียงหัวเราะของสองพี่น้องฝาแฝดดังก้องหน้าประตูทางออก หลังจากเด็กชายวัยสิบแปดพากันวิ่งออกมาจากบ้านผีสิง จะพูดว่ากลัวคงไม่ถูกเท่าไรนัก ในเมื่อความจริงแล้วทั้งคู่วิ่งเอาสนุกมากกว่า เรียกว่าเจออะไรก็วิ่งไว้ก่อน ยิ่งได้ออกแรงยิ่งสนุก แถมมีคนบ้ายุทำเหมือนๆกันด้วยแล้วมันยิ่งสนุกเป็นทวีคูณ

 

“อือ กวังมิน เอาน้ำอะไรดี” แฝดพี่ถามคนเป็นน้องหลังจากเดินออกมาหานั่งพักหายใจกันตรงม้านั่งด้านนอก

 

“อะไรก็ได้ฮะ” กวังมินตอบอีกฝ่าย ก่อนที่ยองมินจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นเดินออกจากม้านั่งไปยังร้านขายน้ำที่อยู่ไม่ห่างนัก

 

ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังยืนเลือกเครื่องดื่ม อยู่เสียงอันคุ้นเคยก็ทักขึ้น

 

“พี่ยองมิน”

 

“มินวู…”

 

“ผมพาซองยอลมาเที่ยวน่ะ ก็เมื่อคืนพี่บอกผมว่าวันนี้ไม่ว่าง” เสียงเล็กเอ่ยบอกคนตรงหน้า ความจริงตอนคุยโทรศัพท์กับยองมินเมื่อคืน มินวูตั้งใจจะชวนยองมินมาเที่ยวพร้อมหลานที่คุณอามาฝากเลี้ยง ทว่าคำตอบที่ได้รับจากยองมินคือติดธุระ มินวูก็เลยต้องมาคนเดียว แต่อยู่ๆกลับมาพบกันที่สวนสนุกมันบังเอิญไปไหม?

 

ยองมินได้ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งบุคคลที่สามเดินเข้ามา

 

“อ้าว มินวู” เสียงใสเอ่ยทักคนตัวเล็กที่กวังมินจำได้ดี เพราะมินวูมักจะมาหาเขาพร้อมกับยองมินเสมอ

 

มินวูหันไปมองตามต้นเสียงแล้วก็พบกับคำตอบของสิ่งที่เขาอยากรู้

 

“อ๋อ..พี่มากับกวังมินสินะ ผมลืมนึกไป” ร่างเล็กเอ่ยเสียงแผ่ว มินวูเข้าใจดีกว่ากวังมินเป็นน้องชายฝาแฝดที่พลัดพราก แต่มินวูก็ไม่เข้าใจหลายๆการกระทำของยองมินเหมือนกัน หลายครั้งที่พยายามไม่คิดมาก พยายามจะมองข้ามมันไป แต่ความรู้สึกบางอย่างในใจมันก็ย้ำเตือนจนไม่อาจฝืนทน

 

“มินวู..” มือเรียวเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ แต่มินวูกลับถอยหนี

 

“อ๊ะ ผมทิ้งให้ซองยอลรอนานมากแล้ว ขอตัวก่อนนะฮะ” เสียงเล็กเอ่ยลาสองพี่น้องก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปจากหน้าร้าน ทิ้งให้อีกคนจมอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง

 

“พ..พี่เป็นอะไรหรือเปล่า?” กวังมินเอ่ยทักอีกฝ่ายที่ดูเหมือนสติหลุดจากร่างไปชั่วขณะ กวังมินไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แน่ๆบรรยากาศแบบนี้เขาเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน

 

“อา...ไม่มีอะไร นายมาเองก็ดีละ เอาน้ำอะไรดี” อีกคนที่เพิ่งตั้งสติได้เอ่ยถามแฝดน้อง

 

“ชาก็แล้วกันฮะ”

 

.

.

 

หลังจากพากันไปเที่ยวมาทั้งวันยองมินก็พากวังมินกลับมาที่บ้าน ช่วงนี้น้าชอนอายังคงติดงานเหมือนเคย กว่าจะกลับจากต่างจังหวัดก็ช่วงปลายสัปดาห์ หญิงสาวบ่นเสียดายที่อาจไม่ได้เจอหน้าหลายชายอีกคน เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าแฝดน้องโตมาจะหน้าตาเหมือนยองมินขนาดไหน เพราะว่าชอนอานั้นทั้งรักและเอ็นดูสองพี่น้องฝาแฝดมากกว่าใคร

 

ยองมินจัดแจงเลือกเสื้อผ้าให้กวังมินแล้วบอกให้อีกคนไปอาบน้ำก่อน และเมื่อกวังมินอาบน้ำเสร็จเขาจึงไปอาบบ้าง

 

ร่างบางนั่งอยู่บนเตียงของแฝดพี่ เมื่อไม่รู้จะทำอะไรก็ได้แต่กวาดสายตามองไปรอบห้อง จนไปสะดุดกับกรอบรูปไม้บนหัวเตียงซึ่งบรรจุภาพถ่ายของเด็กชายสองคนในชุดนักเรียน ทั้งสองเหมือนกันจนแทบจะแยกไม่ออก มือเรียวเอื้อมหมายจะหยิบภาพนั้นเข้ามาดูใกล้ๆ แต่กลับพลาดทำตกจากที่วาง

 

แกร๊ก!!!

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า? กวังมิน” ยองมินตะโกนถามออกมาจากห้องน้ำ เมื่อได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากในห้อง

 

“ม..ไม่มีอะไรฮะ” แฝดน้องโกหก ก่อนจะก้มลงเก็บของที่ตกอยู่บนพื้น ระหว่างกำลังใส่รูปที่หลุดออกมาจากกรอบให้เข้าที่ สายตาก็สะดุดเข้ากับข้อความที่เขียนไว้ด้านหลัง

 

ยองมิน กวังมิน 

 

ราวกับตะกอนของความทรงจำที่หลับใหลถูกกวนให้ลอยวน หัวใจหวั่นไหวเมื่อได้เห็นข้อความจากลายมืออันคุ้นตา เศษเสี้ยวอันเลือนรางเริ่มก่อเป็นรูปร่าง แต่สมองกลับไม่ตอบสนอง

สุดท้ายเมื่อปิดเปลือกตาลง ทุกอย่างก็คงเหลือเพียงความมืดอันว่างเปล่า…

 

ทั้งที่รู้สึก แต่กลับนึกไม่ออก

 

.

.

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จแฝดพี่ก็ค้นที่นอนเล็กจากในตู้มาปูข้างเตียง จัดการลากหมอนและผ้าห่มของตัวเองมากองข้างล่าง แล้วเอาของชุดใหม่ที่เพิ่งหยิบออกมาวางแทนที่บนที่นอน