[SF][Jo Twins] Between us..

posted on 13 Nov 2012 17:42 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : Between us..

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-17 และมีบางส่วน R [ขอจัดเป็นตัวแรกเพราะ R เป็นเพียงบางส่วน]

Genre : A/U, Angst

Summary : “หากความรักนั้นนักหนา เราก็ควรจะหยุดมัน”

Author ’s note : จากวันที่แปะเอนทรีนี้ทิ้งไว้ ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ฟิคได้ลงจนจบ TT TT [09 - 05 - 2013]

 

 

 

 

 

"หากในหัวใจนั้นพอจะเหลือช่องว่างเพียงนิด ขอพื้นที่นั้นให้ชั้นได้ไหม?"

 

 

 

" ทั้งที่สัมผัสและตอบสนอง แต่กลับไม่เคยรู้สึกถึง ‘ความรัก’ "

 

 

 

"แม้ไม่พูดออกมา แต่ในแววตานั้นกลับชัดเจน"

 

 

6 Min between us…

 

 

ระยะเวลาหกนาทีของคนอื่นอาจดูสั้นแค่พริบตา แต่สำหรับพวกเรานั้นมันยาวนานมากกว่าทั้งชีวิต 

 


 

ยามเช้าของวันธรรมดา การขนส่งมวลชนแทบทุกแห่งแน่นขนัดไปด้วยเหล่าผู้คนที่ต่างรีบเร่งเดินทางออกจากบ้านไปยังสถานที่ทำงานและสถานศึกษา รถไฟฟ้าซึ่งเป็นหนึ่งในหลายทางเลือกนั้นก็มีสภาพแออัดไม่ต่างกัน สองพี่น้องฝาแฝดในชุดนักเรียนมัธยมปลายยืนอยู่ด้านใน แฝดพี่พิงหลังกับผนังเพื่อทรงตัว ส่วนคนเป็นน้องยืนจับห่วงที่อยู่แถวนั้นไว้ยึดเหนี่ยว ทว่าร่างผอมบางก็ไม่อาจทานแรงกระแทกยามรถรางเลี้ยวหรือเปลี่ยนความเร็วเพื่อเข้าจอดและออกตัว บ่อยครั้งที่คนเป็นน้องนั้นทำเหมือนจะเซล้มลง

 

“กวัง” ยองมินเอ่ยเรียกชื่อของน้องชายก่อนที่มือข้างถนัดจะคว้าเอาเอวบางของอีกคนไว้ไม่ให้โอนไปกับแรงกระแทก

 

“ขอบใจ..นะ” แฝดน้องวางมือลงบนไหล่กว้าง โดยมีมือของพี่ชายโอบอยู่รอบเอว และด้วยพื้นที่ที่มีไม่มากนักทำให้ทั้งสองจำต้องยืนเบียดกันในสภาพกึ่งกอดจนใบหน้าที่ห่างกันเพียงนิดสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝาย

 

“ระวังหน่อยสิ” ยองมินกล่าวบอกน้องชาย แม้น้ำเสียงนั้นจะดุดันและสั้นห้วน แต่กวังมินกลับรับรู้ถึงความห่วงใยได้ดี แฝดพี่เป็นประเภทแสดงออกทางความรู้สึกไม่เก่ง จนบางครั้งถูกมองว่าเป็นพวกเย็นชาไร้หัวใจแต่สำหรับน้องชายอย่างกวังมินแล้วเขารู้ดีกว่าใครถึงความอ่อนโยนที่ส่งผ่านจากแววตา

 

“อือ” แฝดน้องตอบกลับทั้งที่ยังจ้องตากับอีกฝ่าย หลายคนมักบอกว่าพวกเขาสองคนเหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก แต่สำหรับกวังมินแล้วเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองกับยองมินนั้นมีอะไรเหมือนกันเลย  ทั้งรูปร่างหน้าตาหรือนิสัยใจคอ

แววตาของแฝดพี่มุ่งมั่นดุดันแฝงเร้นไปด้วยความแข็งกร้าว แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่มีอยู่ในดวงตาของเขา

กวังมินก้มหน้าต่ำลงจนชนกับช่วงไหล่ เห็นแบบนั้นแล้วแฝดพี่จึงกระชับฝ่ามือที่โอบรอบเอวแน่นขึ้นกลายเป็นการกอดโดยสมบูรณ์

 

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอีกครั้งเมื่อไม่มีใครปริปากพูดคุย เหลือเพียงเสียงรถรางที่เคลื่อนตัวต่อไปตามเส้นทางเดิม ถ้อยคำประกาศเมื่อถึงแต่ละสถานีดังเหมือนที่เคยได้ยิน ผู้คนต่างรีบเร่งเมื่อถึงที่หมาย ทิวทัศน์รอบกายคล้ายกับทุกวัน หากแต่เสียงของหัวใจนั้นกลับดังชัดกว่าที่เคย..

 

.

.

 

ทั่วทุกแห่งในโรงเรียนก่อนเสียงออดดังนั้นดูจะวุ่นวายไปเสียหมด แม้ไม่ใช่เด็กอนุบาลแต่เหล่าหนุ่มสาวในชุดเครื่องแบบมัธยมก็ยังคงเป็นวัยที่คึกคะนอง บางคนเอะอะโวยวายตะโกนวิ่งไล่กันตามทางเดิน บ้างจับกลุ่มพูดคุยถึงรายการทีวีหรือสิ่งที่กำลังเป็นที่สนใจ

 

เมื่อเดินมาถึงส่วนของชั้นปีสามความวุ่นวายเหมือนจะลดลงบ้าง ร่างสูงอันคุ้นตากำลังเดินออกมาจากห้อง เมื่อใครคนนั้นมองเห็นสองพี่น้องก็ตรงดิ่งเข้ามาหาในทันที

 

“อรุณสวัสดิ์” ชิมฮยอนซองเอ่ยทักยองมินด้วยประโยคทั่วไป ก่อนจะหันไปคุยกับแฝดน้องด้วยประโยคที่สนิทสนมกว่า “เมื่อคืนหลับสบายไหม?”

 

“อื้อ” กวังมินพยักหน้าตอบแล้วขยับเดินไปหาผู้มาใหม่

 

“ยองมินๆ” เสียงแว่วดังมาจากด้านหลัง ทำให้เจ้าของชื่อต้องหันไปมอง รอยยิ้มบนใบหน้ากลมนั้นเป็นสิ่งแรกที่ได้เห็นก่อนที่ร่างเล็กของลีจองมินจะเดินเข้ามาประชิดข้างตัว ยองมินยิ้มให้คนข้างกายแล้วส่งเสียงบอกน้องชายฝาแฝด

 

“วันนี้แยกกันกลับแล้วกันนะกวัง”

 

“อืม” กวังมินพยักหน้าเป็นเชิงตกลง ก่อนจะเดินแยกไปอีกทางกับฮยอนซอง

 

ยองมินกับกวังมินเรียนอยู่คนละห้องและต่างมีคนรักที่คบหาดูใจ ในช่วงเวลาใกล้ๆกันของชีวิตมัธยมปลายปีสามพอแฝดคนหนึ่งมีแฟน แฝดอีกคนหนึ่งก็มีบ้าง

สองพี่น้องมักจะออกจากบ้านพร้อมกันในตอนเช้า และแยกกันกลับในตอนเย็นเพราะต้องแบ่งเวลาให้กับเพื่อนและคนรัก โชคดีที่พ่อกับแม่ทำงานติดพันและไม่ค่อยได้กลับมาบ้าน ทั้งคู่จึงไม่ต้องคอยตอบคำถามผู้ปกครองว่าไปทำอะไรที่ไหนเมื่อถึงบ้านผิดเวลา

 

.

.

 

ประตูบานไม้สีเข้มเปิดกว้างออกก่อนที่ร่างสูงโปร่งของยองมินจะเดินเข้ามาข้างใน หลังจากเก็บรองเท้าให้เข้าที่และกำลังมุ่งตรงไปยังห้องนอนเพื่อเก็บข้าวของพะรุงพะรัง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างบอบบางของน้องชายฝาแฝดที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาหน้าทีวี ราวกับถูกใครสักคนกดรีโมตสั่งการ สองขาเพรียวหมุนเปลี่ยนทิศจากที่หมายตรงไปยังส่วนที่ถูกจัดไว้ให้เป็นมุมพักผ่อนของบ้านในทันที

 

“กวัง..” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกน้องชายหลังจากพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่ข้างโซฟา

 

“..” แต่เจ้าของชื่อนั้นยังคงนั่งนิ่งหลับตาพริ้มให้ทีวีดู

 

“หลับเหรอเนี่ย?”

 

“..” ความเงียบสงบเป็นคำตอบที่ได้รับ ยองมินระบายยิ้มบางแล้วหันไปหยิบผ้าห่มที่วางอยู่แถวนั้นขึ้นคลี่ห่มให้น้องชายฝาแฝด ครั้นจะจัดท่านอนให้สบายกว่านี้ก็เกรงว่าจะทำให้อีกคนตื่นจากฝัน จอทีวีถูกปิดให้ดับลงด้วยฝีมือพี่ชาย แฝดพี่ทิ้งตัวนั่งลงแล้วหันกลับมามองที่โซฟา เด็กน้อยกวังมินยังคงหลับตาพริ้มอยู่ในห้วงแห่งฝัน ไม่รู้ว่าไปอดหลับอดนอนมาจากไหนถึงได้หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวขนาดนี้

 

ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามโครงหน้าได้รูปก่อนจะหยุดลงบนกลีบเนื้ออิ่มสีสดที่เด่นตัดกับผิวขาว ถ้าจะถามยองมินว่าเขากับกวังมินมีส่วนไหนที่ต่างกันบ้าง ริมฝีปากเป็นหนึ่งในคำตอบ และความแตกต่างนั้นกำลังเชื้อเชิญให้เขาก้มลงสัมผัสมัน

 

“อ..” ร่างบากเบิกตาโตเมื่อถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว เขาไม่คิดฝันว่ายองมินจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าความรู้สึกของพวกเขานั้นมันมากกว่าที่ทุกคนเห็น

 

กลีบเนื้อนุ่มคลอเคลียย้ำสัมผัสอยู่เนิ่นนานโดยไม่มีการุกล้ำล่วงเกิน ก่อนจะค่อยๆถอนออกเมื่อถูกฝ่ามือของคนเป็นน้องดันร่างให้ออกห่าง

 

“ไม่..ยอง” เสียงนั้นเอ่ยห้ามพร้อมกับจ้องมองยังแววตาที่วูบไหว ความรู้สึกมากมายเอ่อท้น ทว่ากวังมินไม่อาจรับมัน เพราะพวกเขาสองคนเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ความรักที่มากกว่าครอบครัวจึงเป็นเรื่องต้องห้าม

 

“…”

 </