[SF][Jo Twins] Hug

posted on 06 Dec 2012 23:33 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : Hug

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-15

Genre : อิงวง

Author’s note :  พลอตร่วมอีกแล้ว(อย่างที่บอกค่ะว่าพลอตเองมีแต่ดราม่า) เรื่องมันเกิดจากมโนกับน้องๆในทวิตแล้วไปเล่าให้เพื่อนฟังต่อ กลายเป็นภารกิจการสุมหัวกันสร้างเรื่องขึ้นมาจนออกมาเป็นฟิค

 

SP Thanks สาวน้อยผู้จุดประกายให้เรามโนบางประโยคขึ้นมาได้ และคุณแม่(ยก)น้องกวังสำหรับพลอต

 

 

 

 

“กวังมิน”

 

เสียงเรียกนั้นดึงให้เจ้าของชื่อที่กำลังนั่งฟังเพลงจากเครื่องเล่นต้องเงยหน้าขึ้นมามอง

 

“ฮะ” เด็กหนุ่มตัวบางขานตอบพี่รองของวงพร้อมกับถอดหูฟังออก

 

“วันนี้นายกอดแฟนๆได้ไม่ฟินเลยนะ” ชิมฮยอนซองเริ่มเปิดบทสนทนาระหว่างรอสมาชิกคนอื่นในวงเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวกลับห้อง หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับตารางงานที่แน่นขนัดมาทั้งวัน

 

“พี่หมายความว่ายังไง ผมไม่เข้าใจ” เด็ก(น้อย)สี่มิติเอ่ยถามด้วยความสงสัย

 

“ก็แบบที่นายกอดนั่นแหละ มันทื่อมาก”

 

“แล้วพี่จะให้ผมทำยังไงล่ะ เค้าเป็นผู้หญิงจะให้กอดแน่นๆมันก็ไม่ดีมั้ง” กวังมินแย้ง เด็กหนุ่มยอมรับว่าเขารู้สึกเกร็งเวลาต้องกอดกับแฟนคลับ(ตามอีเวนท์โปรโมทของอัลบั้มนี้) แต่นอกจากคนในครอบครัวแล้วกวังมินก็ไม่เคยให้ใครถูกเนื้อต้องตัวมากขนาดนี้มาก่อน และเพราะเหตุนี้เขาจึงไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไร

 

“เค้าอุตส่าห์มานั่งรอเรา มาให้เพื่อให้เรากอด เราก็ต้องกอดเค้าให้จริงจังหน่อยสิ” พี่รองอธิบายเหตุผล ฮยอนซองเข้าใจดีว่าเพราะกวังมินเป็นเด็กขี้เกรงใจและคิดมาก แถมครอบครัวก็มีแต่พี่กับน้องชาย นอกจากผู้เป็นแม่แล้วเด็กน้อยใสซื่อของวงคงไม่เคยกอดผู้หญิงอื่นแบบแนบแน่นเป็นแน่

 

“แล้วผมต้องทำยังไงอะพี่” คำพูดของพี่รองร่างยักษ์ทำให้กวังมินรู้สึกผิดต่อแฟนๆขึ้นมาทันที จริงอย่างที่ฮยอนซองว่าเพราะทุกคนอุตส่าห์มารอ ทั้งที่สภาพอากาศนั้นหนาวจนติดลบ แต่เขากลับทำเก้ๆกังๆเหมือนไม่เต็มใจ

 

“เอาอย่างงี้ พี่จะเล่นเป็นแฟน แล้วนายทำตามที่พี่บอกนะ” เมื่อดูแล้วว่าเด็กสี่มิติคงจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ฮยอนซองต้องการจะสื่อ พี่รองจึงต้องอธิบายด้วยการกระทำ

 

“ฮะ” กวังมินรับคำแล้วลุกขึ้นยืน

 

“พี่คะ~~~~~” ร่างสูงดัดเสียง(ที่พยายามทำให้)น่ารักแล้วโผเข้ากอดกวังมินเต็มแรงจนคนตัวบางเซไปด้านหลัง

 

“ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอพี่?” เด็กหนุ่มถามพี่ชายตัวโตเพราะรู้สึกไม่ชินกับน้ำเสียงและการถูกกอดแบบนี้

 

“เพื่อความสมจริงไง เอ้า~กอดตอบสิ” ฮยอนซองกอดน้องชายตัวบางแน่นขึ้นหมือนเป็นคำสั่งนัยๆให้อีกฝ่ายกอดตอบกลับมา

 

“ห..ห๊ะ” แต่ดูเหมือนว่าคนถูกสอนจะยังไม่ได้สติจึงได้แต่ยืนนิ่งแล้วทำหน้าเหรอหรา อาจารย์จำเป็นจึงต้องคว้ามือของแฝดน้องขึ้นมาพาดลำตัวในตำแหน่งที่พอเหมาะแล้วทำการสอนทีละขั้นตอน

 

“นี่นะ เอามือวางแบบนี้” กวังมินขยับตัวให้อยู่ในองศาที่ถนัดแล้วออกแรงกอดตอบแฟนคลับสมมติกลับไป บทเรียนแรกเหมือนจะผ่านไปด้วยดี ทว่ามันยังไม่จบแค่นั้น

 

“พี่คะ ชั้นหนาวจัง~~” ชายหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเสียงหลักของวงเริ่มดัดเสียงหวานชวนสยิว(สยอง)อีกครั้ง และนั่นทำให้กวังมินชะงักกึก

 

“เอ่อ..พี่”

 

“นายต้องคุยกับแฟนด้วยสิ  ไม่ใช่มายืนอึ้งแบบนี้”

 

“หงะ…”

 

“โน้มตัวเข้าหาแล้วถามเค้าว่าผมกอดแบบนี้ดีขึ้นหรือยัง? อะไรก็ได้ ไหนลองพูดสิ” ฮยอนซองเริ่มสองบทเรียนเอาใจแฟนสาวต่อทันที ซึ่งกวังมินก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เด็กหนุ่มโน้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วแนบลงบนบ่าของพี่รองก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยประโยคที่เพิ่งถูกสั่งสอนมา

 

“ห..หายหนาวหรือยังครับ?”

 

“อืมๆ กอดแน่นๆด้วยสิ” คนถูกกอดพยักหน้าตอบรับ แต่ก็ไม่วายสั่งทิ้งท้ายให้กอดแน่นกว่าเดิม

 

“อ..ฮะ” กวังมินพยายามทำตามคำสอนของอาจารย์จำเป็น ทั้งที่ในใจนั้นแย้งเบาๆว่าที่กอดอยู่ก่อนหน้าก็แน่นเหลือเกินแล้ว เขาก็เพิ่งรู้วันนี้แหละว่าพี่ฮยอนซองกอดแฟนๆได้คุ้มมาก(แฟนคุ้มหรือพี่แกรคุ้มไม่รู้นะ)

 

“พอคลายอ้อมกอดออกก็จ้องตาเค้าด้วย เพื่อแสดงให้เห็นว่าเราจริงใจ” ฮยอนซองออกคำสั่งกับนักเรียนดีเด่น แล้วค่อยๆคลายอ้อมกอด แต่รอบนี้เด็กหนุ่มกลับไม่ยอมเล่นด้วย เพราะกวังมินรู้สึกว่าแค่ที่ทำอยู่นี่ก็มากเกินพอแล้ว

 

เพราะมัวแต่สอนกอดกันอย่างตั้งใจ ทั้งฮยอนซองและกวังมินก็เลยไม่ทันสังเกตว่ามีใครอีกคนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องสักพักแล้ว และก็เข้ามาทันที่จะเห็นฉากกอดก่อนอันแนบแน่นของทั้งคู่เสียด้วย

 

.

.

 

 

ปัง!

 

เสียงดังกระทบของบานประตูห้องดังไล่หลังทันทีที่โจยองมินเดินก้าวพ้นพื้นที่ส่วนรวมเข้าสู่ห้องนอน ทิ้งให้สมาชิกคนอื่นๆอีกห้าคนที่เพิ่งจะก้าวตามมาในห้องพักได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

 

“เอ่อ..นั่นยองมินมันเป็นอะไร” เป็นหัวหน้าวงที่เอ่ยถามขึ้นก่อนใครเพื่อน

 

“ไม่รู้ดิ..” จองมินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินไปนั่งลงหน้าทีวี แล้วคว้ารีโมทขึ้นกดเปิดเพื่อหาอะไรดูแก้เซ็ง

 

“เมื่อกลางวันก็ยังเห็นดีๆอยู่นี่” ฮยอนซองตอบแล้วเลี่ยงไปหาของกินในส่วนที่ถูกจัดไว้เป็นห้องครัวขนาดย่อม

 

“แต่ตอนนั่งรถกลับมาหน้าตาพร้อมกินหัวทุกคนมากอ้ะ” น้องเล็กกล่าวบอกความจริงที่ได้พบเจอ เพราะตอนอยู่ในรถนั้นมินวูนั่งข้างยองมิน และเห็นชัดว่าหน้าตาอีกฝ่ายดูไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก แต่ก็ไม่กล้าทักออกไป

 

“กวังมิน” ดงฮยอนหันไปเรียกแฝดน้องของตัวต้นเรื่อง

 

“ฮะ”

 

“แฝดพี่นายเป็นอะไร? รู้มั๊ย?”

 

“ผมก็ไม่รู้เหมือนที่พวกพี่ไม่รู้นั่นแหละ อย่าคิดว่าผมจะรู้ทุกอย่างสิ” กวังมินตอบในขณะที่กำลังหามุมสิงสถิตย์หน้าทีวี แต่ยังไม่ทันได้ขยับร่างให้เข้าที่ น้ำเสียงทรงอำนาจของหัวหน้าวงก็เอ่ยขัดขึ้น

 

“งั้นก็ไปรู้ซะ เข้าไปถามสิว่ามันเป็นอะไร?” ดงฮยอนออกคำสั่งแฝดน้อง

 

“ทำไมต้องเป็นผม” แต่กวังมินก็เถียงกลับไปทันควัน

 

“ไม่ใช่นายแล้วจะเป็นใครได้อีก อาการแบบนี้ใครก็ไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงกับพี่นายหรอก”

 

“แล้วพี่ไม่ห่วงผมหรือไง?”

 

“ยังไงนายก็เป็นน้อง ยองมินคงไม่ฆ่านายหรอก” พี่ใหญ่ตอบกลับด้วยเหตุผลที่กวังมินฟังแล้วไม่เคยรู้สึกดีเลยสักนิด ก็แค่ทุกคนไม่อยากโดนแฝดพี่ของเขาฟาดงวงฟาดงาใส่แล้วโยนภาระนี้มาให้เขา แบบนี้ทุกที

 

เด็กหนุ่มที่จนด้วยอำนาจและหนทางโต้แย้งจำต้องเดินเข้าห้องนอนตามแฝดพี่ไปอย่างช่วยไม่ได้

 

.

.

 

“ยอง” กวังมินเอ่ยเรียกพี่ชายฝาแฝดทันที่ทีเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน  

 

“…” แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชาย ร่างสูงโปร่งของยองมินยังคงนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนเตียงชั้นล่างพร้อมไอแพดในมือ

 

“ยองมิน” กวังมินออกเสียงเรียกอีกครั้งพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ๆ

 

“…”  แต่คนเอาแต่ใจยังคงปิดปากเงียบ

 

“ยองมินอา~” แฝดน้องทิ้งตัวลงนั่งข้างๆแล้วเอ่ยเรียกอย่างใจเย็น เพราะรู้จักอีกฝ่ายดีถึงรู้ว่าเมื่ออารมณ์ร้อนต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

 

“…”  แต่คนอารมณ์เสียยังคงนั่งนิ่งราวกับกวังมินไม่มีตัวตนอยู่ในที่แห่งนี้  แฝดน้องมองหน้าอีกฝ่ายแล้วระบายลมหายใจยาว เด็กหนุ่มพยายามนับหนึ่งถึงสิบให้ใจเย็นลง แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลเมื่ออีกคนเอาแต่เงียบไม่พูดไม่จาแล้วเมินหน้าเขาแบบนี้

 

“โจยองมิน นายเป็นอะไรของนายห๊ะ อย่าเอาแต่เงียบได้ไหม? เงียบแบบนี้ชั้นก็ไม่รู้หรอกนะว่านายคิดอะไรอยู่ มีอะไรก็พูดออกมาสิ” คนหมดความอดทนร่ายยาวเป็นชุด

 

“นายสนใจชั้นด้วยเหรอ? กวังมิน” คราวนี้ยองมินยอมเงยหน้าขึ้นมามองและเอ่ยปากคุยด้วย รู้แบบนี้กวังมินใส่คุณพี่ชายไปนานละ ไม่น่ามัวแต่นั่งทำเสียงอ่อนหวานเลย

 

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?” แฝดน้องถามขึ้น เมื่ออีกฝ่ายพูดจาราวกับกำลังน้อยใจเขาอย่างไงอย่างงั้น

 

“ก็หมายความตามที่พูด”

 

“เหมือนนายกำลังงอนชั้นนะ ยอง”

 

“ใครงอนอะไรนาย” ยองมินวางไอแพดลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

 

“หึ..” กวังมินหัวเราะในลำคอ อาการแบบนี้ชัดเลยว่าโจยองมินกำลังงอน แม้จะยังไม่รู้สาเหตุก็ตาม

 

“ชั้นบอกแล้วไงว่าไม่ได้งอน” แฝดพี่ยืนยันคำพูดของตน

 

“ยองมินอา~~ เรามีกันอยู่สองคน มีอะไรก็บอกชั้นสิ” แฝดน้องลุกขึ้นยืนตามพี่ชายแล้วเริ่มอ้อนคนปากแข็งอีกครั้ง

 

“ชั้นว่านายน่าจะอยากฟังพี่ฮยอนซองบอกมากกว่านะ” คำพูดจากปากพี่ชายทำให้กวังมินเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดออกมาเป็นรูปเป็นร่าง แต่ยังไม่กล้าฟันธงจึงต้องถามต่อให้แน่ใจ

 

“ยอง อย่าบอกนะว่านายคิดมากเรื่องชั้นกับพี่เค้า”

 

“ป..เปล่าซะหน่อย”

 

กวังมินยิ้มออกมาอีกครั้ง เพราะคำว่าเปล่าของยองมินในตอนนี้มันมีความหมายตรงกันข้าม พ่อคนท่ามาก งอนแล้วยังจะเก๊ก

 

“นี่ฟังนะ วันนี้พี่ฮยอนซองเค้าสอนชั้นกอดแฟนๆ” แฝดน้องพยายามอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟังอย่างใจเย็น

 

“ทำไมต้องสอน?” ยองมินหันกลับมาถามด้วยสายตาที่บ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจ ให้ตายเหอะแฝดพี่แล้วแบบนี้จะบอกว่าไม่ได้งอน

 

“ก็พี่เค้าบ่นว่าชั้นกอดแฟนๆเหมือนเกร็งๆน่ะสิ”

 

“ก็เลยต้องแบบฝึกกอดกันแนบแน่นแบบนั้นสินะ”

 

“มีเหตุผลหน่อยสิ ยอง” กวังมินปรามพี่ชาย เขาเข้าใจดีว่าเวลาคนอารมณ์ไม่ดีนั้นยากจะมีเหตุผลและยองมินก็เป็นแบบนั้นเสียด้วย

 

“…” ได้ยินแบบนั้นแฝดพี่จึงเลือกที่จะเงียบเพื่อฟังอีกคนอธิบาย แต่กวังมินกลับไม่พูดต่อ ร่างบางขยับเข้าไปใกล้พี่ชายฝาแฝดแล้วยกสองแขนขึ้นสวมกอดคนตรงหน้า

 

“ฮ..เฮ้ย ทำอะไรของนายนี่กวัง” ยองมินร้องเหวอทันทีที่ถูกน้องชายตัวบางโผเข้ากอด

 

“ก็กอดนายไง” แฝดน้องตอบสั้นๆแล้วแนบใบหน้าซบลงบนลาดไหล่ของพี่ชายอย่างเอาใจ

 

“…” คำตอบนั้นหยุดทุกการกระทำขอคนเป็นพี่ให้นิ่งฟังน้ำเสียงอันคุ้นเคยที่ดังอยู่ข้างหู

 

“ชั้นน่ะกอดคนอื่นแบบนั้นในที่สาธารณะ แต่ชั้นจะให้นายกอดชั้นแบบนี้ในที่ที่เรารู้กันสองคนนะยอง”

 

“กวัง..” คำพูดจากปากของคนเป็นน้องทำเอายองมินยิ้มแก้มปริ สองแขนยกขึ้นโอบกอดแฝดน้องพร้อมกับรั้งร่างบอบบางเข้ามาแนบตัว

 

“หายโกรธหรือยัง?” แฝดน้องเอ่ยถาม

 

คนปากแข็งก้มลงแนบปลายคางบนไหล่ของน้องชายก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป

 

“ชั้นก็ไม่ได้โกรธอะไรนายนี่”

 

“เหรอ? แล้วไอ้ที่อารมณ์เสียนั่นจะบอกว่าเพราะนอนไม่พอหรือไง?”

 

“ช่างชั้นเหอะ…นายอย่าดิ้นได้ไหม?” ยองมินดุน้องชายที่พยายามดันตัวออกจากอ้อมแขน

 

“ปล่อยได้แล้วน่า~” กวังมินเอ่ยท้วงเมื่อรู้สึกว่าตัวเองนั้นถูกกอดนานไปแล้ว

 

“นายเพิ่งบอกเองนะว่าจะยอมให้ชั้นกอด..ในที่ที่เรารู้กันสองคนน่ะ” เสียงทุ้มกระซิบบอกแล้วกระชับวงแขนโอบรัดแน่นขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

 

“แต่มันนานไปแล้วนะ” แฝดน้องบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมยืนนิ่งๆให้อีกฝ่ายกอดแต่โดยดี

 

 

กวังมินไม่รู้หรอกว่ายองมินคิดยังไงในตอนที่เห็นเขากับฮยอนซองยืนกอดกัน แต่สำหรับเขาแล้วตอนถูกยองมินกอดมันรู้สึกดีกว่า

 

.

.

 

Fin

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ง้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
โอ้ยยยย เขินฟาดงวงฟาดงา แง้ -/-
เออดี พองอนแล้วน้องก็มาง้อแบบนี้ ฟินเลยป้ะคะคนพี่
555555555555555555555555555555
นี่ได้กำไรชัดๆเลยนะเนี่ยย 55555

#8 By m.zslt (110.49.226.16) on 2013-09-09 11:34

โอ๊ย เลี่ยนก่อนนอน มันจะเยี่ยมมากถ้าไม่ใช่แค่กอด 5555 #พาเรทอีกละ

#7 By Umim (103.7.57.18|1.1.227.153) on 2013-02-07 01:06

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

ทำไม... ทำไม... ทำไมถึงได้รู้สึกว่าหลังจากนี้มันต้องปิดตาอ่านแน่ๆ > <

แอร๊ยยยยยยยยย
หนูอ่านไปยิ้มไปอะ มันน่ารัก ตอนแรกจะฮาๆ สักพักมาน่ารัก เสร็จแล้วเริ่มหวานๆ แล้วต่อด้วย PG ??

โอ๊ยยยยยยยยยยยย
ไม่ไหวจะเคลียร์ฮากับฮยอนซองมาก
มีมาทำเสียงอ่อนเสียงหวานชวนสยองอีก กร๊ากกก <<เพราะอารมณ์เรื่องนี้ตกค้างใช่มั้ย พี่ถึงได้ รันนิ่งแมน ออกมาอะ ฮาาาาา

แล้วตอนที่ฮยอนซองสอนกวังมินกอดอีก
ได้กำไรงามๆไปเยอะเชียวนะ lol
ไม่รู้กำไรใครแน่ แต่เอาเป็นว่าวิน-วินทั้งแฟนคลับทั้งเจ้าหมีซองล่ะกันค่ะ *ยังขำอยู่*

แล้วก็ตอนที่ทุกคนโบ้ยหน้าที่เสี่ยงตายให้กวังมินอีก
ดูปัดภาระมาก

ยองมินก็เหลือเกิน งอนได้น่าหวาดเสียวมาก ถ้าไม่ใช่กวังมินนี่มีตายก่อนจะได้เรื่องนะ กรั่กๆๆๆ

แล้วก็ตอนน้องอ้อนพี่ โอ๊ยยย ตาย
จะดิ้นตาย
แฝดกอดกันนี่มันฟินเหลือจะกล่าวจริงๆนา > <

แต่ตอนที่ยองมินบอกว่าอย่าดิ้นนี่ หนูจิ้นไปไกลถึงดาวพลูโตล่ะ >///<
แอร๊ยยยยย

เอาเป็นว่ามันดิ้น มันฟินค่ะ อรั๊ง
หนูไปนอนได้ล่ะแบบนี้ > <

*ฟิคส่งเข้านอนฝันดีมากๆ* 
**อารมณ์ไม่เหมือนกันเลยจริงๆแฮะ ฮาาา โล่งใจ**

#6 By [chibi] Fairy ~* on 2012-12-29 01:07

อ๊าก!!! ฟินจังพี่ชมพู่ พ่อหนุ่มท่ามากมาอีกคนและ โธ่ๆ ไงก็แพ้ลูกอ้อนเด็กน้อยจนได้นะพี่ยอง ชอบๆ

#5 By Green (103.7.57.18|27.55.161.42) on 2012-12-28 01:48

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก กี๊สสสสสส!
ชอบเวลาน้องกวังไปง้อพี่ยองที่สุดเลย *ฟัดหมอน*
เด็กคนนี้มันน่ารักจิงๆ
ส่วนอีพี่ซองก็แรดไปนะค่่ะ
หาเรื่องจะกอดน้องรึป่าว หมั่นไส้
เด็กแฝดงอนง้อกันกี่ครั้งก็น่ารักทุกครั้งเลย >_<

ชอบมากกกกกกกกกเลยค่่ะ
ขอบคุณนะค่่ะ

#4 By J.Tty on 2012-12-28 00:25

ชอบค่ะ ชอบมากกกกกกกก แบบน่ารักกำลังดี ไม่ต้องมีNC ไม่ต้องมีอะไร แค่นี้ แค่นี้จริงๆ ฟินมากกกกกกกกกกก อยากให้เป็นเรื่องจริง หรือ... ความจริงแล้วพวกเค้า2 คนก็เป็นแบบนี้จริงๆนะ -////- ชอบฟิคที่พี่แต่งมากเลยค่ะ! สู้ๆนะคะ จะติดตามอ่านไปเรื่อยๆเลย

#3 By titleworld (103.7.57.18|192.168.182.124, 171.6.230.187) on 2012-12-15 13:21

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
*มุดหมอน* กรี้ดดดดดดดดดด
เขินตอนนี้มากๆเลยค่ะ เพราะชอบดูคลิปตอนที่หนุ่มๆไปฟรีฮักแล้วแฝดยืนข้างกัน (ที่มีรูปแฝดจับมือกันอ่ะค่ะ) แล้วแบบ พี่ยองแอบเหลือบมองน้องบ่อยด้วย ฮื้ออออออออออออออออ
ขอบคุณนะคะที่แต่งออกมาได้ฟินขนาดนี้ *โค้งงามๆ*

#2 By ME-Z-EN on 2012-12-09 20:52

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ฟิน!!! โถๆยองมิน พ่อคนท่ามาก งอนแล้วยังจะเก๊ก!! 55
เจอลูกอ้อนน้องกวังเข้าไปจอดเลย ><
ขอขอบคุณพี่ชมพู่แบบว่า มันฟินโฮกมากๆๆ

#1 By Eyewong (103.7.57.18|125.27.171.137) on 2012-12-08 19:52