[SF][Jo Twins] On & On

posted on 02 Jun 2013 12:51 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins directory Fiction

Title : On & On

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-15

Genre :  A,U

Author’s note :  เรื่องนี้ไม่ใช่ Songfic นะคะ แต่หมดมุขกับชื่อที่จะตั้งแล้ว เขียนแต่ฟิคสั้นและใช้ชื่อเปลืองมาก ก่อนหน้าจะมาวงนี้เคยเขียนทงบังชินกิมาก่อน รวมสองวงแล้วก็เกินหกสิบเรื่องได้ ทำให้หาชื่อตั้งไม่ได้แล้วจริงๆ T T

 

On & On เป็นอารมณ์ของเพลงเวอร์ทงบัง (ของเด็กๆคำแปลติดเศร้า <<คือยังไม่ได้อ่านนะ ถามน้องๆมาอีกที) เป็นความรักที่จะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยต่อจากนี้

My love for you goes on and on and on ประมาณนี้แหละค่ะ 

 

 

 
 

 

 

 

 

สายลมอ่อนยามค่ำคืนพัดผ่านช่องหน้าต่างที่แง้มไว้จนผ้าม่านผืนบางไหวปลิว ภายในห้องสีสะอาดปรากฏร่างของเด็กชายวัยสิบแปดนอนหลับพริ้มอยู่บนที่นอนนุ่ม โดยที่ข้างเตียงนั้นมีคนซึ่งมีใบหน้าเหมือนกันยืนมองอยู่

 

“เฮ้อ” ลมหายใจยาวถูกระบายออกจากริมฝีปากของแฝดผู้พี่ ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียง สองมือบิดผ้าในอ่างจนหมาดแล้วไล่เช็ดไปตามโครงหน้าได้รูป กว่ายองมินจะลากน้องชายฝาแฝดออกมาสถานที่อโคจรแล้วพากลับบ้านได้ก็แทบแย่เพราะอีกคนนั้นแทบไม่มีสติทรงตัว แถมพอโยนลงเตียงปุ๊บเจ้าตัวก็หลับเป็นตายโดยไม่รับรู้สิ่งใดอีก  

 

“ก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองคออ่อน ทำไมถึงยังกินเข้าไปขนาดนั้นนะกวังมิน มินวูก็เหลือทนแทนที่จะห้ามหมอนี่” แฝดคนพี่บ่นอย่างเหนื่อยใจ เขานึกอยากจะปาดคอเพื่อนตัวเล็กทิ้งเมื่อรู้ว่ากวังมินไปเมาหมดสติอยู่ที่ผับของลูกพี่ลูกน้องมินวู ถึงจะพอเดาสาเหตุที่ทำให้น้องชายเข้าไปสถานที่แบบนั้นได้ แต่อย่างน้อยมินวูก็น่าจะช่วยดูแลและปรามหมอนี่บ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้หมดสภาพจนเกินเยียวยากลับมาแบบนี้ โชคดีแค่ไหนที่อาทิตย์นี้พ่อกับแม่ไปดูงาน ทั้งบ้านจึงเหลือเพียงแค่เขากับกวังมิน ไม่อย่างนั้นตอนกลับมาถึงสองพี่น้องคงได้ถูกสวดยับไปอีกหลายวันแน่ๆ

 

“อือ..อ” คนไม่ได้สติครางเบาๆในลำคอเมื่อความเย็นของน้ำสัมผัสบนผิวเนื้อ ทว่าดวงตากลมโตนั้นยังคงปิดสนิทอยู่ในห้วงแห่งความฝัน

 

“ชั้นรู้ว่านายเสียใจ แต่การแก้ปัญหาแบบนี้มันไม่ใช่” เหมือนคนแก่บ่นเด็กก็ไม่ปาน ยองมินพูดพลางลูบผ้าไปตามลำคอของน้องชาย นานแล้วที่ไม่ได้มองอีกคนใกล้ๆแบบนี้

 

เขากับกวังมินเริ่มห่างกันตอนขึ้นมัธยมต้นและยิ่งห่างกันมากขึ้นเมื่อขึ้นชั้นมัธยมปลาย ถึงจะเป็นแฝดแท้แต่พวกเขานั้นมีนิสัยต่างกันพอสมควร กวังมินจะค่อนข้างเก็บตัว พูดน้อย ว่านอนสอนง่าย มีความเป็นตัวของตัวเอง ส่วนยองมินเป็นพวกเพื่อนเยอะ คุยได้กับทุกคน ชอบการพบปะ พอเรียนอยู่คนละห้องต่างคนต่างติดเพื่อนแต่ก็มีบ้างที่จะไปโรงเรียนและกลับบ้านพร้อมกันจนกระทั่งเมื่อปลายปีก่อนกวังมินมีแฟนและต้องแบ่งเวลาให้กับคนรัก ทุกอย่างไม่ได้เลวร้ายอะไร เพราะฝาแฝดไม่จำเป็นต้องตัวติดกันตลอดเวลา แต่ไม่นานกวังมินก็เลิกกับแฟน ยองมินเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวจึงไม่ได้เข้าไปก้าวก่าย(เพราะตอนที่คบกันเขาเองก็แค่รับรู้ว่าคนนี้เป็นแฟนของน้องชาย) มีบ้างที่ถามไถ่แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะคิดว่ากวังมินน่าจะทำใจได้แล้ว แต่ยองมินคิดผิด กวังมินไม่เหมือนเขา แฝดน้องค่อนข้างคิดเยอะและแคร์คนอื่นมากกว่าตัวเอง เขาเพิ่งรู้จากมินวูซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของกวังมินว่าเจ้าตัวเสียใจมาก คนตัวเล็กเองไม่รู้จะช่วยเพื่อนยังไงเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องเปิดผับอยู่แถวนี้ จึงออกออกปากชวนกวังมินไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาจนกลายเป็นเรื่องราวอย่างที่เห็น เมื่อกวังมินกระดกแอลกอฮอล์แทนน้ำจนเมาพับเดือดร้อนแฝดพี่ต้องมาลากกลับอย่างทุลักทุเล

 

“ย..ยอง” กลีบปากอิ่มเผยอครางเบาๆจนยองมินต้องหยุดเงี่ยหูฟัง

 

“หือ?”  ไม่เพียงแค่เสียงที่หลุดออกมาให้ได้ยิน ร่างโปร่งรู้สึกได้ว่ามือข้างหนึ่ง(ของเขา)ถูกอีกคนคว้าไว้

 

“ยองมิน..” คำพูดนั้นแผ่วเบาราวสายลมพัด แต่แฝดพี่กลับได้ยินมันชัดเจน ว่ากันว่าคนเมาจะเผยความต้องการในใจออกมา การถูกขานเรียกชื่อนั้นตีความได้ว่ากวังมินกำลังนึกถึงเขา ทุกอย่างบอกผ่านการกระทำของคนที่ยังไม่ได้สติเมื่อมือข้างนั้นกระชับแน่นขึ้น

 

พอคิดย้อนกลับไปถึงตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยสนใจเลยว่าคนตรงหน้าต้องการอะไร ไม่เคยดูแลกวังมินให้สมกับที่เป็นพี่ชาย เพราะเขาเองนั่นแหละที่ผลักให้น้องต้องไปพึ่งแอลกอฮอล์จนเมามายไม่ได้สติ คนที่สมควรโกรธหาใช่ใครอื่น หากแต่เป็นตัวเอง ถ้าเขารับฟังและดูแลน้องให้ดี กวังมินคงก็คงไม่ต้องทำแบบนี้

 

“อืม...ก็มีกันอยู่แค่สองคนนี่นา..” ยองมินทิ้งผ้าชุบน้ำลงอ่างแล้วไล่เกลี่ยปอยผมที่ปรกระใบหน้านั้นออกอย่างเบามือ จุมพิตผะแผ่วแตะลงบนขมับชื้นพร้อมกับฝ่ามื