[OS][Jo Twins] Chirstmas’s Cake

posted on 24 Dec 2013 23:56 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title :  Chirstmas’s Cake

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-17

Genre : A/U

Author’s note : พลอตชั่ววูบมาแบบสั้นๆ ฟินหรือเปล่าไม่แน่ใจ //งานยาวเขียนแล้วคงไม่จบ เวลามีจำกัดค่ะ T T

 

 

 

 

 

นาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตระหง่านอยู่กลางตึกของมหาวิทยาลัยบอกเวลาบ่ายคล้อย เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อไหมพรมตัวอุ่นคลุมทับด้วยโค้ทยาวยืนพิงผนังพร้อมกระเป๋าเป้พาดไหล่ มือข้างถนัดกดโทรศัพท์ไปมาก่อนจะยกขึ้นแนบหู

 

“กวัง เลิกเรียนหรือยัง ฉันรออยู่หน้าตึกนะ” เสียงทุ้มกล่าวถามเมื่อได้ยินว่าปลายสายกดรับแล้ว

 

นายกลับก่อนเลย วันนี้ชั้นมีนัดกับพี่ฮยอนซองอะ

 

“นัดอะไร เมื่อวานก็ไปด้วยกันมาแล้วนี่” เจ้าของร่างสูงโปร่งว่าพลางขมวดคิ้วเป็นปม

 

โทษทีนะ แล้วเจอกันที่บ้าน นายกินข้าวก่อนเลยก็ได้ ชั้นอาจกลับดึกกว่าเมื่อวาน

 

หากคำตอบที่ได้รับกลับไม่กระจ่างชัดแถมสัญญาณโทรศัพท์ยังถูกตัดไป เหมือนกับหนังที่ฉายวนซ้ำเพียงฉากเก่า เป็นเวลากว่าสัปดาห์แล้วที่โจยองมินได้ยินชื่อของรุ่นพี่หน้าหมีจากปากของน้องชายฝาแฝดด้วยความรู้สึกไม่พอใจเท่าไรนัก เขารู้ว่าชิมฮยอนซองเป็นรุ่นพี่ในคณะที่เรียนคนละสาขากับกวังมิน แต่ไม่รู้ลมอะไรเกิดหอบให้สองคนนี้สนิทกันขึ้นมาจนถึงขั้นที่ว่าต้องมีนัดกันทุกวัน  

 

“โธ่เว้ย ไอ้พี่ฮยอนซองนั่นมันมีดีอะไรนักหนาวะ” ถึงจะหงุดหงิดจนแทบจะลืมสภาพอากาศที่หนาวเย็นติดลบรอบกายแต่ยองมินก็ทำได้แค่เพียงสบถออกมาเพื่อระบายเท่านั้น

 

.

.

 

วันเวลาเคลื่อนผ่านไปจนถึงเทศกาลเฉลิมฉลองปลายปีอย่างคริสต์มาส ซึ่งกว่าสัปดาห์ก่อนหน้านั้นยองมินแทบจะไม่ได้เจอน้องชายเลยสักวัน เพราะอีกคนกลับดึกแล้วก็ออกไปเรียนแต่เช้า ตัวเขาเองก็ไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรมากมายนักเพราะรู้ดีว่าคำตอบจากปากน้องชายนั้นคงไม่พ้นชื่อของไอ้คุณชายหน้าหมีชิมฮยอนซอง ถึงพวกเขาจะเป็นฝาแฝดแต่ไม่ได้ตัวติดกัน ดังนั้นหากกวังมินจะไปไหนมาไหนกับใคร ยองมินก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามอยู่ดี

 

“นี่ไอ้คุณโจยองมิน ถ้าเมิงจะทำหน้าแบบนี้ กูว่าเมิงกลับบ้านไปกินนมนอนดีกว่าไหม พวกกูเห็นแล้วหมดสนุกกันพอดี”

เสียงของคนตัวเล็กกล่าวทักเมื่อเห็นว่าคนที่ตนชวนมาปาร์ตี้นั้นทำหน้าราวกับแบกโลกทั้งใบไว้ก็ไม่ปาน ถึงจะคันปากแต่ก็ไม่อยากถามให้มากความด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าเพราะอะไรเพื่อนจึงมีอาการเป็นแบบนี้

 

“หน้าชั้นมันแย่ขนาดนั้นเลยหรือวะ?”

 

“มากถึงมากที่สุด”

 

ไม่ทันที่ยองมินจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเตือนข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจนเจ้าของต้องเลื่อนมือเปิดมันขึ้นดู

 

 

ยอง นายอยู่ไหนอะ?”

 

ชั้นรออยู่ที่บ้านวันนี้กินข้าวด้วยกันนะ

 

 

มินวูมองหน้าเพื่อนที่ดูเหมือนจะแบกโลกไว้น้อยลงแล้วจึงเอ่ยถามออกไป

 

“ว่าไง?”

 

“ชั้นกลับก่อนแล้วกัน” ยองมินพูดเพียงแค่นั้นแต่มินวูกลับเข้าใจทุกอย่างได้ในทันที คนตัวเล็กไม่คิดแม้แต่จะถามว่าใครส่งข้อความมา เพราะคนที่สามารถเรียกยองมินกลับบ้านได้นั้น นอกจากผู้ปกครองแล้วก็มีเพียงใครอีกคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับถอดแบบมานั่นแหละ

 

“เออๆ ไปดีมาดี”

 

“อ้าว กลับแล้วเหรอไอ้ยอง” แต่การลุกออกไปอย่างกะทันหันของยองมินทำให้เพื่อนร่วงวงคนอื่นต้องเอ่ยทัก

 

“อืม..แล้วเจอกัน” ร่างสูงโปร่งตอบสั้นๆก่อนจะหันหลังเดินออกไป ทิ้งให้โนมินวูกล่าวแซวปิดท้ายอย่างอดไม่ได้

 

“ปล่อยมันไปเหอะ ใจมันอยู่นี่ซะเมื่อไร”

 

.

.

 

บ้านที่คุ้นตาดูแปลกไปเมื่อโต๊ะที่เป็นมุมพักผ่อนมีต้นคริสต์มาสขนาดเล็กติดดวงไฟหลากสีประดับตกแต่งไว้อย่างสวยงาม พร้อมกับอาหารหน้าตาน่าทานละขนมเค้กก้อนกลมที่สะดุดตาด้วยลูกสตรอเบอร์รี่สีแดงสด

 

“อะไรของนายเนี่ยกวัง”

 

“ก็ปาร์ตี้คริสต์มาสไง” แฝดคนน้องตอบพี่ชายแล้วส่งยิ้มให้อย่างเช่นทุกที

 

“นี่นายทำเองหมดเลยเหรอ?”

 

“อืม..อย่างอื่นไม่ยากเท่าเค้กนะ ชั้นให้พี่ฮยอนซองสอนอยู่ตั้งหลายวัน ก็ทุกวันที่กลับบ้านช้านั่นแหละ” แล้วทุกอย่างก็กระจ่างชัดเมื่อยองมินทอดมองเจ้าเค้กสีขาวน่ากินที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะ เพราะเจ้านี่สินะโจกวังมินถึงต้องหายไปกับไอ้รุ่นพี่หน้าหมีนั่นทุกวัน ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าชิมฮยอนซองนั้นจะเชี่ยวชาญเรื่องการทำเค้กแบบนี้ด้วย

 

“ทำไมนายต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย” ไม่อยากบอกเลยว่ายองมินกำลังดีใจกับสิ่งที่น้องชายทำให้มากเพียงใด ที่ผ่านมาเขาเอาแต่หงุดหงิดในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทั้งที่อีกคนกำลังพยายามฝึกฝนเพื่องานวันนี้  

 

“ก็ชั้นอยากฉลองคริสต์มาสกับนาย...”

 

แม้พวกเขาจะหน้าตาเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว แต่ยองมินรู้ดีว่ารอยยิ้มของน้องชายต่างไปจากตน สำหรับเขาแล้วรอยยิ้มของกวังมินนั้นจริงใจและไม่เคยโกหก ทุกอย่างในวันนี้มันแสดงให้เห็นว่าไม่ใช่แค่เขาที่เห็นเรื่องราวของอีกคนสำคัญ แต่กวังมินก็ให้ความสำคัญกับเขามากเช่นกัน

 

“แล้วทำไมนายไม่บอกชั้นตรงๆล่ะ”

 

“บอกนายก็ไม่เซอร์ไพร์สิ เมอร์รี่คริสต์มาสนะยอง” คนเป็นน้องกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างที่มากขึ้นกว่าเดิม แล้วยื่นกล่องของขวัญที่วางอยู่บนโต๊ะให้พี่ชายฝาแฝด

 

“ข..ขอบใจนะ ผูกให้หน่อยสิ” เขาว่าพลางส่งของขวัญที่เพิ่งได้รับให้กับน้องชาย แฝดคนน้องจัดแจงคล้องผ้าพันคอนั้นแล้วขยับนิดหน่อยจนเข้าที่ “อ้ะ โอเคแล้ว”

 

“งั้นนายรอชั้นแป๊บนึงนะ” ยองมินยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินหายขึ้นไปบนห้องแล้วกลับมาพร้อมถุงของขวัญใบเล็ก เขาส่งมันให้กับน้องชายฝาแฝด

 

“อะไรเหรอ?”

 

“แกะดูสิ”

 

“ถุงมือนี่นา…”

 

“ใช่ คู่นี้ใส่กระเป๋าไว้แล้วไม่ต้องเอาออกนะ เพราะนายชอบลืมอยู่เรื่อย” แฝดคนพี่กล่าวกำชับ

 

“ขอบใจนะ นึกว่าจะโดนใครบางคนงอนจนต้องอดของขวัญซะแล้ว” กวังมินพลิกถุงมือคู่ใหม่ที่เพิ่งได้มาแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พูดง่ายๆว่าดีใจออกนอกหน้า เพราะคิดว่าคงโดนอีกคนงอนเรื่องที่หายไปทุกวันจนถูกประชดด้วยการไม่ให้ของขวัญซะแล้ว

 

“ชั้นไม่ได้ขี้น้อยใจขนาดนั้นนะกวัง”

 

“แล้วใครกันที่โกรธชั้นจนไม่ยอมกลับบ้าน”

 

“พอเลย ชั้นอยากกินเค้กที่นายอุตส่าห์ไปซุ่มฝึกทำมาแล้ว” เมื่อจนด้วยถ้อยคำที่จะเอ่ยเถียง ยองมินจึงแก้สถานการณ์โดยการเปลี่ยนเรื่อง

 

“ได้เลย” แฝดคนน้องตัดเจ้าเค้กสีขาวส่งให้พี่ชายอย่างเอาใจ ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าที่ไปฝึกทำมาจะถูกใจอีกคนหรือไม่

 

“…”

 

“เป็นไง?” ยิ่งลุ้นมากก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองมีเพียงลมหายใจกั้น

 

“กวัง…”

 

“หืม?”

 

“ชั้นอยากกินสตรอเบอร์รี่”

 

“งั้น..เดี๋ยวชั้นตักให้นะ”

 

“ไม่ใช่..ชั้นหมายถึงนี่ต่างหาก” พูดจบฝ่ามือของพี่ชายก็ประคองใบหน้าที่เหมือนกันไว้แล้วทาบริมฝีปากลงบนกลีบเนื้ออิ่มสีสตรอเบอร์รี่สุกที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าในทันที

 

“อื้อ..อ” กวังมินเบิกตาโตด้วยความตกใจเพราะไม่ทันตั้งตัวว่าจะถูกอีกคนจูบแบบนี้ แต่คนเป็นพี่กลับกดสัมผัสย้ำหนักขึ้นจนน้องชายได้แต่ครางในลำคอ ไม่มีการล่วงล้ำมากกว่าริมฝีปากที่แตะกัน หากแต่ความนุ่มหยุ่นที่คลอเคลียอยู่นั้นกำลังพาให้สติของคนถูกกระทำเตลิดไกล

 

“หวานเหมือนครีมเลย” คนเป็นพี่ว่าหลังจากผละออกจากกลีบปากแดงฉ่ำ

 

“ก็…ปากนายเลอะครีมนี่นา”

 

“งั้นแบบนี้จะหวานกว่าเดิมไหมนะ” ไม่ทันให้กวังมินได้ทักท้วงใดๆ ทางออกของเสียงก็ถูกปิดตายอีกครั้งด้วยริมฝีปากของพี่ชายฝาแฝด หากแต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ปลายลิ้นอุ่นแทรกเข้ามาช่วงชิงลมหายใจจนคนเป็นน้องอ่อนยวบในวงแขนแกร่ง

 

“อ..ยอง อื้ม..อ” มือที่ตกอยู่ข้างลำตัวพยายามยกขึ้นจับไหล่ของพี่ชายไว้เป็นที่ยึด ก่อนที่ร่างบอบบางจะถูกดันราบลงบนโซฟาซึ่งวางอยู่ด้านหลัง

 

“ความจริงนายไม่ต้องลำบากไปเรียนทำเค้กเลยนะกวัง เพราะแค่นาย... ชั้นก็อิ่มจนกินอะไรไม่ลงแล้วล่ะ” คำพูดสองแง่สองง่ามนั้นไม่น่ากลัวเท่าความจริงที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น ร่างของกวังมินถูกคร่อมทับโดยพี่ชาย ก่อนที่อีกฝ่ายจะโน้มใบหน้าลงมาซุกไซร้ข้างซอกคอ ซ้ำยังจงใจกดจูบบางจุดจนมันน่าจะเกิดร่องรอย

 

“ม..ไม่ อื้อ..อ ยอง อย่า” แฝดคนน้องพยายามผลักไสอีกฝ่ายด้วยสองมือ แต่กลับถูกคนเบื้องบนรวบสองแขนไว้แล้วกดให้หยุดการกระทำ แววตาจริงจังที่แตกต่างจากดวงตากลมของกวังมินฉายความต้องการในใจออกมาชัดแจ้งจนคนเป็นน้องต้องหลบสายตานั้นโดยการเสหน้าไปทางอื่น แต่นั่นถือเป็นการเปิดโอกาสให้ริมฝีปากของยองมินได้สัมผัสกับแก้มขาวและลำคอระหงได้ถนัดขึ้น

 

“อย่าดื้อสิ นายปล่อยให้ชั้นเหงามาตั้งหลายวันแล้วนะ” เป็นคำสั่งเชิงออดอ้อนก่อนที่ริมฝีปากของแฝดพี่จะป้อนจูบซ้ำๆบนกลีบเนื้อฉ่ำด้วยสัมผัสอันร้อนแรง พร้อมกับมือซึ่งทำหน้าที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เกะกะขวางตาโดยไม่รีรอ

 

 

เพียงเท่านี้ก็ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าเค้กหรือคนทำจะถูกกินฉลองคริสต์มาสเป็นรายต่อไป

 

.

.

 

Fin

 

 


 

 

 


งานนี้โจยองมินกำไรสุดๆ แต่อย่าคิดถามหาสาระอันใดจากคนแต่งเลย ฮา~~

ไม่มีสเปเซียลฉากที่หายไปด้วย จบแค่นี้แล ;P

 

คุณดิท พอข้ามปีมันแอบมีสเปแหละ อยากได้ทิ้งเมล์ไว้ในกล่องนะฮับ //ไม่รับทางเมนชั่นทวิต ลงกล่องเม้นโอนลี่ ^ ^

 

Comment

Comment:

Tweet

พี่ยอง น้องกวังอร่อยป่ะ ขอกินบ้างดิ 555++
ชอบฉากที่กลับเข้าบ้านแล้วเจอน้องกวังจัดงานคริสต์มาส คิดภาพมันลอยออกมาเลยน่ะ ยิ้มแก้มปริมอ่ะ อีกฉากนึงที่ชอบ น้องกวังลุ้นๆว่าเค้กที่ไปเรียนมาจะอร่อยถูกใจอ่ะป่าวน๊า???? ลุ้นใกล้ไปป่ะ cry 
ยิ่งฉากตอนพี่ยองอยากกินสตรอเบอร์รี่อ่ะ อ๊ายcry  แล้วจุ๊บปากน้องกวัง มันฟินมาก #ฟินจิกโต๊ะ #ยิ้มแก้มปริแล้วเนี๊ยะ big smile big smile big smile big smile big smile

#3 By นู (124.122.152.113|124.122.152.113) on 2014-01-23 13:36

อ่านในบอร์ดมาแล้วก็จริงนะ
แต่มาอีกทีก็ยังฟินเหมือนเดิม
ขนลุกในความโรแมนติกของยองเบาๆ 5555
มีอ้อนขอกินคนทำเค้กด้วย ก๊ากกกก
อย่างที่เคยบอกนะ ยองเอาเค้กละเลงบนตัวน้องนะ
ได้ไล่ชิมไปพร้อมๆกัน #นั่น

#2 By namphoung on 2014-01-05 09:46

*ตั้งสติก่อนเม้นต์แป๊บ ฟรืดดดดดดด หายใจเข้าแรงๆ*
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด !!! อยากได้สเป *ดิ้นๆๆๆๆๆๆ*
มันโรแมนติก มันหวานมากกกกกกกกกก มันอินที่สุด

นี่ถ้ามีหมอนจิกหมอนขาดไปแล้ว !!!

ชอบจังเลยอ่ะพี่ชมพู่ มันหวานละมุนเหมือนเค้กเลย >//////<
อ่านไปหน้าร้อนผ่าวไป 555555 เขินอ่าาาาา ขอสิงกวัง
#ผิด กร๊ากกกกกก

ภาพตอนฉากเริ่มต้นสวยมาก
ถ้าบรรยายว่ามีหิมะด้วยนี่ยองอยู่อังกฤษเลย 555555
ยองคาริสม่ามากค่ะตรงจุดนี้ ชอบบบบบบ

ถึงเนื้อหาจะเบสิคเหมือนฟิคทั่วๆ ไป
แต่พออ่านแล้วมันนุ่มนิ่ม ละมุนละไม มันหวานอ่ะ >//////<
หวานแบบพอดี ไม่เลี่ยนแบบน่าเบื่อ

รักอ่าาาาาาา รักคนแต่ง 555555

#1 By `★ icheongmin* on 2014-01-04 13:57