HoSoo

[SF] Wish [Sweet Cake ~ Chocolate Cherry]

posted on 29 Oct 2009 14:29 by sk-chan in Fiction, HoSoo

Title: Wish [Sweet Cake ~ Chocolate Cherry]
Author: S K - S a K U
Couple: Yunho x Junsu [HoSoo] - TVXQ
Rating: PG -13
Genre : A,U
Author ’s note: ฟิควันเกิดน้องจุนกับบรรยากาศหน้าหนาว เป็นโปรเจคสวีทเค้ก มีอีกเรื่องของคู่ทูยูเขียนตอนวันคริสตร์มาสปีเดียวกัน

 

 
 

ปุยหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นจากฟากฟ้าเชื่องช้าแผ่วเบาแต่หนาวจับขั้วหัวใจ นอกหน้าต่างกระจกใสแลเห็นผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา ต้นสนประดับด้วยไฟหลากสีและตุ๊กตาตัวเล็กถูกนำมาวางหน้าร้านเพื่อต้อนรับเทศกาลคริสต์มาสที่กำลังจะมาถึง

 

กลิ่นเนยนมหอมละมุนฟุ้งกระจายออกจากร้านไปจนถึงถนนทางเดิน เบเกอรี่คาเฟ่เล็กๆเปิดให้บริการทุกวันที่ขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยและบรรยากาศแสนอบอุ่น
เด็กหนุ่มตัวเล็กกลมแก้มอมชมพูระเรื่อกำลังเพลิดเพลินกับเค้กชิ้นโตตรงหน้า เจ้าของใบหน้าน่ารักมักจะแวะเวียนมาที่ร้านแห่งนี้ทุกสัปดาห์ บ้างก็มีเพื่อนๆติดสอยห้อยตามมาด้วย และบางครั้งเราก็มักจะเห็นร่างเล็กนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะริมหน้าต่าง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาคือรอยยิ้มเปี่ยมสุขยามที่ได้ลิ้มรสขนมในร้าน ใบหน้าน่ารักนั้นดูมีความสุขเสียจนน่าอิจฉาเหล่าขนมที่วางเรียงรายอยู่ตรงบนโต๊ะไม้สีนวล


 
หนึ่งปีมาแล้วที่ยุนโฮแอบลอบมองรอยยิ้มนั้นผ่านช่องเล็กๆที่สามารถมองทะลุจากห้องครัวออกมาหน้าร้านแห่งนี้ได้ เหมือนกับมีบางสิ่งดึงดูดให้เขาไม่อาจละสายตาจากใบหน้ากลมยามเปื้อนรอยยิ้มละมุน…

 

.
.
.


15 ธันวาคม

เสียงโมบายหน้าประตูดังกรุ๊งกริ๊งบ่งบอกถึงการมาเยือนของลูกค้าคนใหม่ ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวลายอักษรภาษาอังกฤษสีดำและกางเกงยีนส์ตัวเก่งเดินเข้ามานั่งตรงที่ประจำ พนักงานในชุดฟอร์มเรียบง่ายของทางร้านเดินเข้าไปรับออร์เดอร์จากลูกค้าประจำทันที
สักพักเครื่องดื่มสีน้ำตาลในแก้วสีขาวก็ถูกวางลงตรงหน้าของคนน่ารัก เจ้าตัวเงยขึ้นส่งยิ้มน้อยๆให้กับพนักงานเป็นเชิงขอบคุณแล้วทอดสายตาออกไปด้านนอกมองผู้คนมากมายที่เดินควักไขว่อยู่บนทางเดิน ใบหน้ากลมอมชมพูเจือยิ้มบางเบา ดูสุขใจไปกับภาพบรรยากาศที่แสนเรียบง่ายนั้น มือเรียวบางทั้งสองประคองยกถ้วยโกโก้ร้อนตรงหน้าขึ้นละเลียดชิมความหอมหวาน ฟองครีมสีขาวเลอะเปื้อนริมฝีปากสีสดราวกับเด็กๆเวลากินนม แต่คนตัวเล็กคงไม่รู้ตัวหรอก…

 

“โอ๊ะ!!” เสียงทุ้มอุทานขึ้นเมื่อเกือบทำขนมที่เพิ่งอบใหม่ในถาดร่วงหล่นลงพื้น เจ้าของร้านวัยสามสิบหันมามองต้นเสียงที่ดังขึ้นก่อนเอ่ยบ่นอย่างไม่จริงจังนัก

 

“เหม่อแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้ดินชนตู้ชั้นแตกพอดีหรอก”

 

“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มร่างสูงกล่าวอย่างนอบน้อมก่อนยื่นถาดขนมหอมกรุ่นนั้นส่งให้พี่เจ้าของร้านหน้าเข้มจัดเรียงลงตู้กระจกใส

 

รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่มแก้มกลม คนตัวโตได้แต่เกาท้ายทายแก้เก้อก่อนเลี่ยงหลบเข้าร้านไปหลังร้าน เหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกของที่นี่แต่มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้งระหว่างคนทั้งสอง

 

.
.
.

 

ของเหลวหวานอุ่นในแก้วสีขาวหมดถ้วยแล้ว แต่ร่างเล็กยังคงนั่งอยู่ที่เดิมมองไปนอกร้านอย่างไม่รู้จักเบื่อ เสียงริงโทนบทเพลงทันสมัยดังขึ้นปลุกให้ร่างนั้นเลิกสนใจภาพตรงหน้า มือขาวหยิบเครื่องมือสื่อสารชิ้นเล็กออกจากกระเป๋ากางเกง โดยไม่ลืมที่จะอ่านชื่อของคนโทรมาก่อนก่อนยกขึ้นแนบข้างหู

 

“ว่าไงครับพี่…” เสียงเล็กกล่าวทักทายปลายสายเมื่อรู้ว่าคนที่โทรมาเป็นใคร

 

“สบายดีไหม..ไอ้ตัวเล็ก” เสียงจากปลายสายกล่าวหยอก

 

“พี่จุนโฮอ่า เลิกเรียกผมแบบนี้ซะทีได้ไหม?”

 

“ก็แล้วนายสูงขึ้นบ้างหรือยังล่ะ..จุนซู”

 

“ถ้าพี่ไม่มีธุระอะไร งั้นแค่นี้นะ ผมกำลังยุ่ง”

 

“จุนจังนายอายุกี่ขวบแล้ว อย่ามาทำงอน มันไม่น่ารักหรอก”

 

“ใช่สิ ผมมันไม่สูงล่ำหุ่นดี เป็นนักกีฬาทีมชาติเหมือนพี่..ทั้งที่เกิดช้ากว่าแค่นาทีเดียวแท้ๆ”

 

“อย่างอนสิ…สุขสันต์วันเกิดนะ…ไอ้น้องรัก”

 

“ขอบคุณฮะ พี่ก็เหมือนกันมีความสุขมากๆล่ะ”

 

“แน่นอน ปีนี้ขอให้นายสูงขึ้นสักสองเซนนะตัวเล็ก”

 

“พี่จุนโฮ!!!!” ร่างเล็กเผลอตวาดใส่พี่ชายฝาแฝดเต็มเสียงเพราะลืมไปว่าตนนั้นไม่ได้อยู่ที่ห้องพักของตัวเอง แขกในร้านพากันจับจ้องไปยังต้นเสียงแหลมเป็นตาเดียว เจ้าของมือถือได้แต่ก้มหน้างุดรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เมื่อกดตัดสายจากพี่ชายฝาแฝดสุดแสนกวนได้ มือบางก็หยิบเงินจำนวนหนึ่งวางทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินออกจากร้านไปให้ไวที่สุด

 

หิมะสีขาวยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน คนตัวเล็กขยับกระชับเสื้อโค้ดให้มั่น หยิบร่มคันเก่งของตนที่วางทิ้งไว้ในที่เก็บร่มของทางร้านขึ้นกาง ก่อนขาเพรียวทั้งสองจะค่อยๆก้าวเดินจนไกลออกไป

 

เสียงฝีเท้าก้าวอย่างรีบเร่งตามด้วยเสียงหอบหายใจดังไล่หลังเด็กหนุ่มจนใกล้เข้ามา เมื่อจุนซูหันหลังกลับไปมองก็พบว่ามีชายร่างสูงแสนคุ้นเคยคนหนึ่งวิ่งตามตนมา

 

“คุณลืมของน่ะครับ” เสียงทุ้มกล่าวบอก จุนซูหยุดเดินแล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพราะมั่นใจว่าตนนั้นตรวจตราดีแล้วว่าไม่หลงลืมอะไรไว้จึงเดินออกมาจากร้าน

 

“นี่ครับ” มือหนายื่นกล่องกระดาษสีขาวขนาดกลางส่งให้คนตัวเล็ก

 

“คุณคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ นี่มันไม่ใช่ของผม”

 

“ไม่ผิดหรอก ของคุณนั่นแหละ…สุขสันต์วันเกิดนะครับ” เจ้าของใบหน้าคมกล่าวยืนยันพร้อมกับส่งกล่องสีขาวในมือให้กับร่างเล็ก แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ตอนนี้จุนซูคงต้องรับมันไว้อย่างไม่มีทางปฏิเสธ

 

.
.
.

 

เมื่อกลับถึงห้องพักของตนร่างเล็กจึงเปิดกล่องกระดาษสีขาวที่รับมาจากชายร่างสูงออก เขาพบว่าข้างในคือเค้กช็อกโกแลตสีเข้มที่ประดับด้วยลูกเชอร์รี่สีแดงสดปักรายล้อมจนรอบตัดกับครีมสีขาวนวลตาที่ตกแต่งอยู่ริมขอบ ส่วนตรงกลางที่ว่างไว้มีแผ่นไวท์ช็อกโกแลตรูปหัวใจพร้อมถ้อยคำบางอย่างขีดเขียนไว้


 
Happy Birthday Kim Junsu …
                          With Love

 

ข้อความที่บรรจงเขียนด้วยลายมือของคนทำ เรียกรอยยิ้มหวานแห่งความสุขจากคนรับได้เป็นอย่างดี คำถามมากมายผุดพรายขึ้นในหัวจนยากจะอธิบาย
มือบางค่อยๆประกอบกล่องเค้กนั้นกลับเข้าที่ก่อนถือมันเดินออกจากห้องไป

.
.

 

แม้จะล่วงเลยไปจนค่ำแต่หิมะที่ตกมาตั้งแต่เย็นยังร่วงหล่นลงมาไม่หยุดหย่อน  ทั้งที่อากาศหนาวชวนสะท้านแต่ร่างเล็กในเสื้อโค้ทสีเทายังคงยืนหลบอยู่ใต้ชายคาเล็กๆที่ยื่นออกมาจากข้างร้านพร้อมบางสิ่งในมืออย่างไม่ย่อท้อ
สักพักเมื่อนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มคนตัวโตที่เฝ้ารอก็เดินออกมาให้เห็น
ร่างเล็กรีบเดินจำอ้าวตรงเข้าไปดักหน้าทันที

 

“คุณจะช่วยร้องเพลงวันเกิดให้ผมได้ไหมครับ?” เสียงใสกล่าวบอกพร้อมรอยยิ้มหวาน

 

คนตัวโตมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อมองเห็นของในมือคนตัวเล็กใบหน้านั้นก็เปลี่ยนไปเจือด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

 

.
.
.

 

Fin

 

 

ชอบงานที่จบให้ต่อเองอ่ะ